DE 71 VOORBIJ EN AFSCHEID

 Afscheid, een groot woord, maar alleen voor deze blog. We blijven, hoop ik toch, verbonden over afstand, tijd en ruimte, in hart en ziel. Toen ik in 2009 deze blog begon was het op vraag van velen om in contact te blijven. Ik herinner me nog dat ik in het begin wekelijks een mailtje schreef, later tweewekelijks en toen via deze blog. Na al die jaren en vooral door de pandemie is het schrijven me een last geworden. Niet dat ik het niet graag doe maar de inspiratie op de juiste momenten ontbreekt me. Probeer hier met alle tijd die ik heb de balans te vinden tussen het vrijwilligerswerk, de kinderen en kleinkinderen, de rust in het Hannshof en de contacten met familie en vrienden in Brazilië en België. Wat meer tijd om te lezen en, ik verberg het niet, een film of serie op Netflix. Het is een afscheid van de blog omdat ik er bijna nooit een reactie op krijg. Van de velen die in 2009 vroegen om in contact te blijven weet ik zelfs niet of ze nog in leven zijn, stel je voor!

Daarom, bye, bye. Ik heb het graag gedaan maar ik kan het niet meer opbrengen. Blijf, als je wil, gerust in contact via mail guidosteeman@yahoo,com.br. Daar krijg je zeker antwoord op. Hou jullie goed en wie weet, onze wegen kruisen elkaar wellicht nog eens. Abraço.

DE 70 VOORBIJ

Is dat bij jullie ook zo, je leeft half en half in quarantaine, je komst slechts buiten wanneer het nodig is, en toch heb je tijd te kort om bijvoorbeeld deze blog aan te vullen. Alhoewel, eerlijk gezegd, ik veel tijd opvul met lezen (steeds drie boeken tegelijk, een in Salvador, een in HH als bedliteratuur en een als dagliteratuur) en noem het een nieuwe verslaving, Netflix.

Ondertussen toch al enkele maanden de 70 voorbij en een kleindochter die al een half jaar oud is. Het kan natuurlijk zijn dat met ouder worden de tijd vlugger gaat, 1/70^ste  is nu eenmaal heel wat minder dan laat ons zeggen 1/10^de. We zagen er echt naar uit om op 25 april mijn verjaardag in België te vieren met dichte familie en enkele vrienden. Helaas blijft die pandemie maar duren en vooral hier in Brazilië lijkt er geen einde aan te komen. Een vierde poging om naar België te komen is nu gepland voor eind september, Het is vooral hopen dat het lukt en alhoewel Brazilië een rode zone is lijkt alles voorlopig een grijze zone. We zitten boven het half miljoen doden en ongeveer 19 miljoen personen die besmet zijn of waren met het virus. De regering, alhoewel met de laatste parlementaire onderzoeken wat in het nauw gedreven, blijft de gevaarlijke situatie ontkennen en steunt nog altijd mensen zonder masker, samenscholingen, en neemt er zelfs aan deel. Hopelijk vallen tijdens de volgende verkiezingen hun valse maskers af die ze al sedert 2019 aanhebben. Het belooft een strijd te worden tussen Bolsonaro en Lula, die terug wat op handen wordt gedragen. Lula, van gedetineerde wegens corruptie naar redder van het vaderland! Ik ben reeds 2x ingeënt met het antivirus Coronavac, Maria en bijna alle kinderen reeds 1x met AstraZeneca. Tegen het Bolsonarovirus bestaat tot op heden geen remedie.

Luiza Maria, half jaar oud. Mijn kleinkind, mijn petekind, gaat lachend door het leven. Nu begonnen met de eerste groenten- en fruitpapjes, fruitsapjes en kokoswater naast de borstvoeding. Na 6 maanden houdt ze van die veranderingen. Als we samen zijn, wil ze samen met ons de maaltijden gebruiken en moet ze iets in haar mondje hebben, brood, wortel, … waarschijnlijk ook om het doorbreken van de eerste tandjes te vergemakkelijken. Ze wordt aanbeden door oma die geen dag, wat zeg ik, geen uur voorbij laat gaan om te zien of te horen hoe het met haar gaat. Deze dagen, tijd van de junifeesten, waren we met de familie in HH. Een verlengd weekend, genietend van elkaar, van de tuin, en vooral wat rust in deze ondanks alles toch hectische wereld.

Arthur en Miel zijn de grote vakantie begonnen met alweer prachtige schoolresultaten. Met ieder in België gaat het goed en ook met onze nationale trots, de voetbalploeg. Nu uitkijken naar vrijdag, tegen Italië. Ik zal spaghetti carbonara maken, hopelijk met Italiaans spek! Aan iedereen in België, geniet van jullie vakantie maar blijft voorzichtig. Hier is het winter, ietwat kouder, 26° en regen. In het zuiden van Brazilië is het -7° met sneeuw.

Abraço en hou jullie gezond.

LUIZA MARIA, prinsesje van mijn hart.

 Vandaag is het 2 februari, Maria Lichtmis, misschien daarom dat ik pas nu Luiza Maria zoals de joodse wet voorschrijft aan het volk toont. Maar het is ook de dag van Iemanja, de moedergod van de zee die voor haar kinderen zorgt. Maar de hoofdreden is wel dat ik simpelweg teveel met Luiza bezig ben dat ik het schrijven was vergeten.

17 december was een dag, avond, van aftellen en rond 21 uur kwam dan het verlossend ‘zapje’ met de boodschap ‘alles goed en wel’. Elke grootouder zal het wellicht beamen, een mooier kleinkind bestaat niet maar het onze is wel buitengewoon! We zijn nu een maand en half verder, slapen, eten, wenen en lachen. En turen naar de schilderijen op de muur. En oma, opa, mama, papa volgen. Maar het liefst neemt ze haar badje, op haar buik lijkt ze een geboren zwemster, de hand van Iemanja zegent haar. Naar het schijnt heb ook ik magische krachten want wanneer ze krampjes heeft word ik gevraagd om even een buikmassage te geven en telkens volgt er een klein bombardement met een verlossende glimlach op haar wezentje. Toeval of magie, wie gaat het zeggen. Een ander voordeel van haar opa te zijn is de tweetalige opvoeding die ze nu al krijgt, ik spreek in het nederlands met haar. Voor Maria is het een mooi geschenk. Arthur en Miel zijn onze kleinzonen in België, meer van ik dan van haar, maar nu een eerste kleindochter binnen de eigen familie in Brazilië is heel anders. Ze is er niet van weg te slaan, tegen de middag gaat ze Luiza een badje geven en helpt wat in het huishouden. s’ Avonds dan terug om Luiza onder te stoppen. Het voordeel is dat Elizabeth en Jhonatas aan de overkant van de straat wonen. De weekends gaan ze met ons mee naar Hannshof, veel frisse lucht en kan ze buiten komen. Met de pandemie is er geen bezoek mogelijk, alleen grootouders, broer, zus...gemaskerd. ’t Zal nog een eindje duren tegen dat Luiza de mensen achter het masker zal leren kennen! Tijdens die donkere van de pandemie is er licht gekomen in onze familie, een nieuw leven dat nieuwe hoop brengt op een betere toekomst. De foto’s hiernaast spreken boekdelen.

Ondertussen worden meer en meer lichten gedoofd in Brazilië. Vandaag werden de nieuwe voorzitters van kamer en senaat gekozen. Volgens Montesquieu’s theorie dient de staat zo ingericht te zijn dat drie machten van elkaar gescheiden zijn en elkaars functioneren bewaken. Het gaat hierbij om de wetgevende macht, de uitvoerende macht en de rechtsprekende macht. Op deze manier zou niet één van deze machten de overhand kunnen krijgen. Het doel van Montesquieu was om tirannie te voorkomen en de vrijheid van de burger te vergroten. De uitvoerende (Bolsonaro) kennen we als rampzalig, en nu is ook de wetgevende in handen van pro-Bolsonaros, Ontbreekt nog de rechtsprekende maar die zal zeker ook nog in Bolsonaros handen vallen bij het kiezen van de te vervangen leden wegens ouderdom. Met ander woorden, we staan aan de vooravond van een onbeschrijfelijke dictatuur die de pers de mond snoert, de nodige fondsen voor onderwijs en gezondheid nog zal verminderen en straffeloos zal blijven. 2 biljoen heeft het Bolsonaro gekost om parlementairen over te halen om op zijn kandidaten te stemmen. Hij, de president, die de corruptie in Brazilië zou beeindigen zal de geschiedenis ingaan als de meest corrupte samen met zijn zonen, met zijn familie. En dat terwijl mensen sterven in de Amazone aan de ingangen van de ziekenhuizen zonder zuurstof. Het gevaarlijkste virus in Brazilië is niet Covid-19 maar heet Bolsonaro. Het SUS, Sistema Único de Sáude, is steeds een voorloper geweest op gebied van vaccinaties. Het land zou een voorbeeld kunnen zijn voor de rest van de wereld. Net als Bolsa Família, de strijd tegen honger en alfabetiseringsprogramma's in Brazilië model stond voor andere landen, kon Brazilië zich ook internationaal onderscheiden door een brede vaccinatiecampagne. Maar deze regering heeft geen wens, competentie of visie voor de toekomst om zo'n campagne te organiseren. Het enige dat Bolsonaro goed kan: militair personeel aanstellen voor elk probleem en elke vacante post. Bevoegdheid? Doet er niet toe. Het grootste dilemma in Brazilië is zonder twijfel niets doen met zijn enorme kansen. Het zou een van de rijkste en mooiste landen ter wereld kunnen zijn. In plaats daarvan wordt het verscheurd door interne conflicten, onrecht, geweld en armoede. De wil om te vernietigen is waarschijnlijk het meest karakteristieke kenmerk van de regering van Bolsonaro. De coronavirus-crisis bevestigt dit nogmaals. Het vernietigt het milieu van Brazilië, de grootste schat van dit land. Het schaadt erkende instellingen zoals Ibama, Instituto Palmares of het ministerie van Buitenlandse Zaken, dat onder controle staat van complottheoreticus Ernesto Araújo. Het vernietigt ook het leven van duizenden Brazilianen met zijn negatieve beleid tijdens de pandemie. Het verlengt daarmee de crisis. Bolsonaro vernietigt het laatste stukje reputatie dat Brazilië ooit internationaal heeft gehad. Het is in tijden van crisis, zo wordt vaak gezegd, dat iemands ware karakter wordt onthuld. De president en zijn aanhangers onthullen vooral één ding: cynisme.

Abraço.

RUST

 

Eventjes onze quarentaine verlaten om een viertal dagen de rust op te zoeken. Niet dat we de drukte ontvluchtten maar wel de druk. Zowel in Salvador als in HH zijn we altijd bezig, we zijn geen stilzitters. De werken, bezig sedert maart, in HH zijn eindelijk af, buitenmuren, overdekte parkeerruimte, binnenpas, veranda, regenafvoer en tank voor 3.000 liter water, het was heel wat. In Ceifar is het eveneens een gevecht om letterlijk de honger te stillen. We helpen mee aan het voedselprogramma en het thuisonderwijs naast de andere beslommeringen. En dan nog het hoopvol aftellen naar de geboorte van Luiza Maria, ons nieuw kleinkind. Dus er even uit zijn hadden we wel verdiend. Baixio is het geworden, een badplaatsje ongeveer een 150 km. verwijderd van Savador. Een stadje, dorp aan de kust met een kasseiweg en voor de rest stoffige aardewegen met een leuke pousada met zwembad. Een grote tuin met een bank in de schaduw van een enorme olijfboom, ideaal om wat boeken te lezen met een caiperinha bij de hand of beter een cajurovska want de tuin stond vol mat cajubomen in volle vruchtperiode. Je kon je caju’s plukken en er je drankje van laten maken.

Het plaatsje zelf is stil, bijna doods. Tijdens de dag een loodzware hitte en niemand op straat. Pas na vier komt er wat leven en zoals jaaaaren geleden bij ons zitten de buren voor hun huis op straat te keuvelen met elkaar. Een brede rivier mondt er uit in de zee en een blank strand met houten barakken die wegens de pandemie leeg stonden. Uiterst vriendelijke bewoners, ook het personeel van de pousada, die gemakkelijk een praatje slaan en vertellen over de geschiedenis van het plaatsje. Vier luxe dagen zonder TV, zonder pan en pol (zonder nieuws over de pandemie of politiek). Het is al verwarrend genoeg in Brazilië en het betert er niet op. De pandemie wordt politiek misbruikt door een regering die het echt niet in de hand heeft. Een president die tegen alle regels is, tegen het dragen van maskers, afstand houden, drukte vermijden, allemaal regels die volgens hem tekenen van zwakte tonen. Er is nog steeds geen inentingsplan, geen overeenkomst over welke vacinaties kunnen gebruikt worden, er zijn niet voldoende naalden en er is nog steeds geen toestemming door het overheidsapparaat. De bolsonaristen strooien valse berichten door vooral tegen de chinese vaccins. Een ervan wil ik jullie echt niet onthouden. Het chinese vaccin zou een microchip bevatten waardoor de chinese overheid iedereen kan controleren via het 5G van Huawei. Ongeloofllijk dat 22% van e bevolking dat nog gelooft ook! Maar niet te verwonderen als je weet dat 10 jaar geleden 7% van de braziliaanse bevolking nog steeds gelooft dat de aarde plat is.

Nu is het uitkijken naar de komst van onze kleindochter, Luiza Maria. Gepland voor morgen donderdag 17 december. Geboorten worden hier gepland tenzij het voor de datum spontaan geboren wordt. Met deze kerstdagen bid ik dat ze een teken van hoop, van toekomst, van licht mag zijn in deze sombere tijden en zoals de geboorte van Jezus ons opnieuw kracht kan geven voor het komend jaar. Alvast welkom Luiza Maria, kleine engel, kleine prinses.

Lege bladzijden

Maandenlang kijk ik naar witte paginas, geen letter komt er op. Het lijkt wel of deze pandemie ook mijn schrijven geeft aangetast. Van anderen vernam ik dat ze er de tijd voor gebruikten om een boek te schrijven, zoals padre Michel, ikzelf hou het op lezen. Voorgedrukte letters! Het is geleden van maart dat ik nog iets toevoegde aan mijn blog, toen stonden we aan het begin van deze wereldramp en hadden nog de stille hoop om in mei naar België te kunnen reizen. Geannuleerd en uitgesteld tot september, helaas het vírus bleef ons verder dwarsbomen. Je zou zowaar met Urbanus beginnen meezingen ‘de wereld is om zeep, er gebeuren rare dingen rondom mij’. En die dingen gebeuren.

Ondanks de vele waarschuwingen van specialisten en het gevaar besmet te raken wordt de Braziliaanse bevolking het beu om thuis te zitten, masker te dragen, afstand te houden. Er werd al weinig opgepast en de onwaardige houding van de presidente die zelf nooit een masker draagt, mensen omhelst, zich gedraagt alsof er niets aan de hand is, is voor velen een bewijs dat alles toch mag en kan. Tijdens de weekends lopen de stranden vol met badgasten, de bars en restaurants eveneens en velen om niet te zeggen allen zonder masker. Voor de bars en restaurants kan je het nog begrijpen als ze eten of drinken maar op het strand! Het enige ekskuus dat je zou kunnen bedenken is dat in sommige gevallen het masker groter uitvalt dan de bikini. En toch is er een daling in de cijfers, niet spectaculair maar toch.

Wij houden ons strikt aan de voorschriften, zoveel mogelijk in quarentaine, over en weer tussen Hannshof en Salvador. Alleen de kinderen komen af en toe tijdens het weekend naar onze bubbel. Hanelore niet, die is in juni verhuist naar Rio. Ook wordt verder gewerkt in HH, optrekken van buitenmuur, veranda, parkeerruimte met overdekking, enz... De mensen werken buiten wanneer wij binnen zitten en vaak op de dagen dat we er niet zijn. In mei hebben we een nieuwe wagen gekocht, na meer dan 10 jaar met onze trouwe Chevrolet Prisma zijn we overgeschakeld naar een Chevrolet Onix. Wat wennen, bijna alles via computer, wifi, telefoon, waarschuwingssysteem... vroeger was het simpel hé en het reed eveneens. Met de kinderen hier alles ok, en... kleinkind op komst. Luiza Maria zou rond 20 december geboren worden, we zien er alvast naar uit. Naast grootvader word ik peter, tegenpruttelen voor een jongere peter hielp niet.

Ook de toespraak gehoord van onze Bolso ter gelegenheid van het 75 jaar bestaan van de UNO? 45 minuten zever en verse leugens en hoe goed het gaat in Brazilië en dat terwijl het Pantanal, de Amazone, om nog te zwijgen van het Atlantisch woud in de vlammen opgaat. Droogte en warmte spelen een grote rol maar de criminaliteit van de grootgrondbezitters, boeren die maar geen grond genoeg hebben wordt oogluikend toegestaan door de regering en het ministerie van milieu. Ten andere heeft die minister tijdens een vergadering gezegd: ‘laat ons de bosgronden en de gronden voor landbouw herbekijken terwijl alle aandacht naar het coronavirus gaat’. Ondanks alle tegenpruttelingen van Europa en dreiging het Mercosul akkoord op te blazen wanneer het milieu niet beter beschermd wordt, veegt de braziliaanse regering flink zijn voeten eraan. Wie zal de grote Duitse autoindustrie tegenhouden em de belangen van enkele chemische reuzen? Enkele milieuactivisten? Duitsland, Denemarken, Frankrijk, Italië, Nederland, Noorwegen, Groot-Brittannië en België die heftig reageren tegen de braziliaanse regering wegens de ontbossing van de Amazone kochten vorig jaar voor 6,77 biljoen dollars landbouwproducten in Brazilië of gelijk aan 9,71% van de buitenlandse verkoop. Om de verdere en meer winstgevende verkoop te kunnen realiseren brandt de regering de wouden plat om meer landbouwgrond te creëren Dus als je de Amazone wil redden koop geen braziliaanse producten, geen soja, geen kip, maar helaas ook geen cachaça. Door de grote export wordt het voor de gewone Braziliaan duivels lastig om te leven, overleven. De prijzen van de basisproducten swingen de pan uit en dat terwijl de laatste cijfers aantonen dat de werkloosheid snel stijgt ondanks een verbetering van de economie. 6 miljoen Brazilianen lijden honger, elke dag opnieuw!

In Ceifar, dat sinds maart, zoals alle onderwijsinstellingen gesloten is, blijven we de families steunen met voedselpakketten. Ook konden we reeds twee maal aan 250 families een waardebon van R$ 50 geven, goed voor de aankoop van verse producten, groenten, fruit, zuivel, vlees...

Bert en Wen stellen het goed in hun nieuwe omgeving, Ukkel-Brussel. Tegen dat we volgend jaar komen hebben ze alle leuke plekjes gevonden die we kunnen bezoeken. De straat waar ze wonen is vol met lokale winkeltjes, vis, wijn, bakker... Arthur en Miel hadden een zeer gevarieerde vakantie/school mede dank zij de creativiteit van Nele en Wim. Het werd voor hen de Ardennen in plaats van Frankrijk, zoals zoveel Belgen die eindelijk na vele jaren hun land herontdekten.

Tot zover dan toch wat kleur op het wit papier, we tippen op half april 2021 om naar België te komen. Hopelijk is de lucht dan wat virusvrij em laat nos er allemaal aan werken, draag masker, hou afstand, blijf zoveel mogelijk thuis em was je handen. De laatste tijd zien mijn handen meer alcohol dan mijn mond! Het gaat jullie allen goed em tot...

Abraço.

ALLES WAT JE NOG NIET WIST OVER DE VIRUSSEN IN BRAZILIË EN MEER.

Waarschijnlijk zal Brazilië van alle landen op de wereld het ergst getroffen worden door een reeks van virussen. Naast het coronavirus is het de tijd van het griepvirus die jaarlijks enkele duizenden doden telt. Maar ook het moment dat de tijgermug en andere gevaarlijke muggen, dengue, de mens aanvallen met vele doden. Drie epidemieën tegelijk, dat kan niet goed aflopen. Het gevaarlijkste virus echter, dat je enkel hier in Brazilië vindt, is een arrogante, onkundige en onbekwame president met bijhorende familie. Hoe lang de Brazilianen zijn idiote uitspraken nog zullen dulden weet alleen de Heer hierboven. Uitspraken zoals, waarom sluiten de gouverneurs en burgemeesters de scholen, ik verkies ze terug te openen omdat het virus enkel mensen boven de 60 treft! De ‘loterias’ (kleine winkels waar je de lottoformulieren en dergelijke kan invullen maar ook kleine betalingen doet) moeten open blijven, er is geen enkel gevaar want de loketten zijn afgeschermd met versterkt glas! Terwijl de gouverneurs het belang van het leven boven de economie stellen zegt onze idioot dat de gouverneurs het land willen kapot maken door de winkels, bars en restaurants te sluiten! Terwijl men overal ijvert voor ‘Blijf thuis’, roept hij tegen alle richtlijnen op het huis te verlaten!  Zo wandelende hij doodgemoederd door de straten van Brasilia, liet foto’s nemen met zijn fans. Zoontje lief, Eduardo, schepte een diplomatiek schandaal door te zeggen dat het dictatoriale China de schuld van alles is door alles in de doofpot te willen stoppen, hij vergeleek het met Tsjernobyl van het dictatoriale Rusland. Het antwoord van de Chinese ambassadeur was de vraag of zoontje lief een mentale virus had opgelopen tijdens zijn reis naar USA. Onze idioot gaat in tegen zijn eigen minister van gezondheid, tegen alles specialisten niet allen van Brazilië maar van heel de wereld, tegen de organisatie van de wereldgezondheid en tegen de boodschappen van alle wereldleiders. Terwijl onze Paus Franciscus in het Vaticaan en het hoofd van de Islam in Mekka alle samenkomsten en bedevaarten opschorten ziet onze idioot geen enkele reden waarom de evangelische kerk zijn diensten niet kan verder zetten. Het hoofd van die kerk, biljonair Machedo, is een goede vriend en de evangelische kerk is politiek heel machtig in Brazilië. Je ziet dus met welke problemen Brazilië te kampen heeft. Ondanks de tegenkantingen van het federaal bestuur, onze idioot, kiezen alle gouverneurs en burgemeesters de weg van het leven. Reeds heel vroeg is er het sociale isolement, sluiting van scholen, van shoppingcenter, busstations, bars en restaurants. Ziekenhuizen worden klaargemaakt, ademhalingsmachines worden nu zelfs door autofabrikanten gemaakt, maskers in 3D, enz… de golf moet nog komen, we staan voorlopig nog aan de voet van de berg. De maand april wordt hevig. De vleermuis waarmee alles begon is dodelijker dan Dracula.

Ceifar, Acopamec en zoveel andere instellingen zijn eveneens gesloten. Al deze kinderen en jongeren die in normale situaties reeds in sociale armoede verkeren zijn waarschijnlijk potentiele slachtoffers, samen met hun families. Kinderen die vaak hun enige maaltijd per dag in de instellingen hadden, wat zal erger zijn, coronavirus of honger? Hoe moet je uitleggen dat handen wassen, vele malen per dag, noodzakelijk is als je geen water hebt? In sommige wijken reeds meer dan een maand! Alcoholgel, onbetaalbaar! Contact vermijden als je met 10 in een huisje van 4 op 4 woont! Ik hoop dat deze wijken gespaard blijven van de grote ellende maar ik vrees dat het een slagveld wordt.

Wij hebben ons terug getrokken in het Hannshof, eenmaal om de 10 dagen gaan we even naar Salvador, huis, auto, huis. Om er de ijskast te vullen voor wie daar is maar ook om enkele zaken te regelen via internet, dat kunnen we niet in HH. We komen slechts even buiten om hier in het grootwarenhuis de voorraad voor een week op te slaan. Hier hebben we wel het voordeel dat we volledig geïsoleerd wonen, zo kunnen we in de tuin en zelfs met de honden even op straat gaan wandelen, er is geen kat te zien. Gelukkig heb ik een grote boekenvoorraad, T.V. kijken, maar het nieuws over het virus begint verzadigd te raken. Ik hoef niet elke dag les te krijgen hoe ik mijn handen moet wassen, dat kreeg je toch mee in je opvoeding van kindsaf? Van boeken gesproken, nu alle kinderen en jongeren thuis zijn, zou het geen tijd zijn om hen wat boeken te laten lezen? Tot op heden hier geen zieken, allen buiten Jhonatas werken met de computer vanuit thuis. Ook in België, de kinderen en kleinkinderen blijven gezond. We zien elkaar regelmatig via whatsapp. Hopelijk kan deze pandemie voorbij gaan zonder slachtoffers in familie- en vriendenkring. Ik weet dat het niet eenvoudig is en men met vele vragen zit, als je ’s morgens even hoest of wat droge keel hebt dan vraag je je onmiddellijk af, heb ik het? Een trucje die ik zag, weet niet of het efficiënt is, als je opstaat, adem diep en hou je adem 10 seconden op. Als je in die tijd niet hoest kan je weer een dag verder. Doen!

Op 10 februari trad de rivier Tietê in São Paulo uit zijn oevers. De rivier doorkruist de stad. Jarenlang moest hij lijdzaam toezien hoe allerhande vuil in zijn water werd gesmeten, plastieken flessen, isomo, tot ijskasten enz... De natuur, bij monde van deze rivier had er zijn buik van vol en gooide tonnen vuilnis terug bij de storters ervan. De stad, de voortuintjes werden overspoeld door tonnen petflessen enz... Greta Thunberg ijvert al jaren voor een gezonder en beter klimaat. Vechtster, voortrekster tegen de opwarming van de aarde. Zou het coronavirus geen antwoord zijn op deze problemen, een sterker virus dat de kogelende ogen van Greta voor Thrumpie. Zou het kunnen dat het coronavirus een antwoord is op de klimaatopwarming, een regelaar van de natuur. Tot op heden heb ik nog geen enkele specialist gehoord die me kan zeggen hoe het staat met ons klimaat nu dat bijna alle verkeer, ter lucht, ter zee en op het land stil ligt, nog niet te spreken van de industrie in slaaptoestand. Na enkele maanden moet er toch een verschil, een positieve verbetering zijn?

Hou jullie allen goed, wij komen niet af in juni, waarschijnlijk zal de toestand nog niet opgeklaard zijn, we duimen voor september/oktober.

Graag eindig ik met een fragment van Marcus Aurelius uit ‘De zelfspiegelingen’: “Met dit alles in gedachten moet ge aan niets anders waarde hechten dan aan handelen in overeenstemming met uw eigen natuur en aanvaarden wat de universele natuur u brengt.”

Abraço.

TACARATU 2020

Even weg uit de drukte, wij van Salvador naar het binnenland van Pernambuco, Tacaratu. Een stadje waar je ’s nachts wakker wordt gehouden door een meute honden, waarschijnlijk maar met meer dan drie vechtend voor een been. Waar elke buur een haan heeft die zijn uurwerk heeft verloren want hoe kan het anders dat je elk uur van de nacht aan opstaan denkt. Waar Nossa Senhora da Saude in ere wordt gehouden. De zondag, en niet alleen de zondag luiden niet alleen de klokken van de kerk maar klinkt uit de microfoons van de kerktoren in alle windrichtingen gedurende toch wel een half uur de voor de streek gekende Marialiederen, dezelfde als 30, 40 jaar geleden. Ook kan je de ganse mis volgen op kilometers afstand via hetzelfde systeem. Als atheïst moet je hier niet komen wonen. Toch lijkt de volksdevotie in dat stadje wat verloren te gaan. Op 2 februari is er het grote Mariafeest met de voorafgaande 9 dagen de noveen, gebed en vieringen. Maar het feest wordt de laatste jaren overheerst door de opkomende kermisattracties en avondoptredens van populaire artiesten aangeboden door het stadsbestuur, luid, hard, veel drank, cacacha. De eenvoud en de rust van Santa Maria gaat er helemaal verloren in. We kwamen enkele dagen na het feest aan. De weg er naartoe vol putten, straten vol vuilnis en indringende urinegeur op vele hoeken en kantjes van de stad. Niet voor niets vraagt de pastoor vanop de kansel een terugkeer naar de echte waarden van het feest. Het stadsbestuur besteedt miljoenen aan de rumoerige avondoptredens terwijl de bewoners die hogerop wonen (het stadje ligt in een dalletje) dagen zonder water zitten. Terwijl de toegangswegen er kapot bij liggen. Het leek alsof Gods toorn over het stadje kwam want na het feest was er elke avond licht-en klankspel met een vloedgolf aan regen die noch rijk noch arm spaarde. We zagen de ingestorte zoldering van een villa waar eveneens bijna alle meubelen kapot geregend waren maar ook de liters water die de armere mensen uit hun huizen droegen.

We waren hier al enkele malen, de laatste maal 2 jaar geleden. Het valt op dat de kloof tussen rijk en arm weer groter geworden is, dat is niet alleen hier maar in gans Brazilië. Er is hier geen industrie, enkel wat landbouw, keuterboertjes, en veeteelt als je de geiten die langs de weg en soms plots voor je auto springen meetelt. De rijke kaste zijn de nazaten van de vroegere (en hedendaagse) coronels, politici, advocaten en enkele grootgrondbezitters. De weinigen die er in geslaagd zijn hun weg te vinden door hard te studeren (meestal in een grote stad) vluchten weg en zoeken werk in die grote steden. De armere bevolking heeft geluk als ze werk vindt als huishoudster bij een rijk gezin of een rijke oude dame tegen een belachelijk loon, slavernij bestaat nog in Brazilië. Het binnenland van Brazilië en vooral het noordoosten blijft ondanks de vele rijkdom een derde wereldstreek.

Daar voel ik me even tot rust komen, genieten van de omgeving, het stadje ligt midden in een ‘serra’, een berg (heuvel) keten. ’s Morgens heel mistig, ’s avonds met wolken heel kleurrijk. En vooral ‘je kan er boeken lezen…’ niet zoals Kris de Bruyne zingt in Amsterdam ‘je kan er boeken kopen…). Zo dichtbij en toch zover is Tacaratu.

Abraço

DE WAARDE VAN EEN LEVEN EN EEN ARME HEILIGE

Van de ene dag op de andere is Brazilië in rouw. Gugu, Augusto de Moraes Liberato,TV presentator en nogal wat ondernemend in de wereld van het amusement valt in zijn pas gekocht villakasteeltje in Orlanda, USA, van 4 meter hoog op zijn ‘kop’. Waarschijnlijk al direct hersendood maar we moesten nog een dag wachten op de officiele overlijdensverklaring. De nieuwswereld was waarschijnlijk niet voorbereid op zijn voortijdig heengaan, 60 jaar. Een heel dom ongeluk, naar verluidt de ster op de kerstboom proberen te plaatsen, zijn salon is nu eenmaal zo hoog. Wat me tegengaat in gans het verhaal zonder de waarde van Gugu te onderschatten is dat iemand die eigenlijk als presentator de zondag ‘trash’, onzin, kletskoek, bracht, plots geroemd, geëerd, gekend wordt bij zijn dood. Zijn grote waarde voor het braziliaanse volk werd zelfs onderstreept door president Bolsonaro maar we zijn al meer idiote uitspraken van hem gewoon. De rouw werd al gauw vergeten toen Flamengo van Rio de Zuid-Amerikaanse beker won, vergelijk het met de Champions league. De waarde van Gugu weet ik niet, wel dat hij naast de villa in Orlando er nog eentje staan had in São Paulo en een appartement met uitzicht op zee in Rio. Zelfs een eigen helicopter, piloot inbegrepen. Heel anders is het verhaal van Zilda Henrique dos Santos Leandro, 31 jaar die Aderbal Castro aanklampte om R$ 1 te vragen, omgerekend 0,25 eurocent. Hij vond haar te lastig en schoot haar dood. Een fait-divers op tv. Ze had geen villa’s, ze woonde gewoon op straat in Rio en had honger. Niemand van alle tv conoforen, zangers, enz.. hadden het over haar. Je kan de beelden hier bekijken, niet voor gevoelige mensen.  

https://www.youtube.com/watch?v=81DoJun44GM

We hebben ook een nieuwe heilige in Brazilië, de eerste echte. De anderen waren valse want ofwel niet geboren in Brazilië, ofwel hier niet gestorven. Maar Irma Dulce dos Pobres van Salvador da Bahia is dus de eerste echte. Het is nu Santa Dulce dos Pobres, Dulce van de armen. Je kan ze het best vergelijken met Moeder Teresa, dezelfde houding, klein, gebogen, sta me toe het mooie brugse woord ‘vernukkeld’ te gebruiken. Haar zorg groeide uit tot een van de grootste ziekenhuizen in Brazilië waar de arme bevolking gratis behandeld wordt en een gerenomeerde kankerafdeling heeft. De vijf hospitalen die nu tot haar werk behoren hebben jaarlijks 2,2 miljoen patienten, er zijn 954 bedden en er werken 3.000 mensen. Er worden 787 kinderen en jongeren opgevangen in het educatief centrum. Maar... ik heb toch wat moeite met haar heilig zijn ondanks de bewondering voor wat ze gepresteerd heeft. Bij een vrouw is een bloeding gestopt en een blinde kon weer zien. Maar nu ziende is hij blind geworden voor de werkelijkheid en gedraagt hij zich als een popster. Een echt mirakel had kunnen zijn dat de armoede op zijn minst in Salvador sterk zou dalen, dat de kinderen onderwijs en een goede gezondheid met daarmee aansluitend een volle maag zouden hebben. Een ander mirakel van haar is dat religieus toerisme nu op de kaart van Salvador staat, vraag me af, hoelang zal het duren? Maar wat velen niet weten of niet willen weten is haar jarenlange ‘vriendschap’ en medewerking met ACM, gouverneur, minister, burgemeester en met Emílio Odebrecht, de vader van Marcelo die in de gevangenis zit, en de hulp die zij bijbracht bij het witwassen van publiek geld. Goed, je kan zeggen ‘t was voor een goed werk maar toch. Ten andere door haar heiligverklaring stroomt het geld binnen, de merchandising loopt op volle toeren, de Shell-keten geeft op elke liter 0,05 cent af voor haar werken, in Shopping da Bahia staan er 50 koeien, kunstwerken, te wachten op een openbare veiling op 21 december, ten voordele van, je kan het al raden. Schrijver Paulo Coelho deed een storting van R$ 1.000.000 of 25.000 euro, je rechterhand moet niet weten wat je linker doet, maar onze Paulo had waarschijnlijk wat extra reclame nodig.

Neen, voor mij is de ene echte heilige hij die nog steeds zit te wachten op erkenning, Dom Helder Camara. Maar de kerk kijkt zo vaak de verkeerde kant op of wil het heilige in velen niet zien. Misschien zijn echte heiligen niet zo happig op zo'n titel, vraag het maar aan Jacques Gaillot.

Abraço,

Guido e Maria.

TERUG THUIS

Zoals steeds kan ik op de vlieger geen oog dicht doen, ’t is te zeggen kan ze wel dicht doen maar slapen, zelfs even indommelen, lukt niet. Met de taxi naar Zaventem, stipt vertrokken om 7 uur uit de Helmstraat samen met Bert, mijn valiezendrager. En dat is niet spottend bedoeld maar na de operatie moet ik nog oppassen met het uitoefenen van gewichtheffen. Brussel, Madrid, richting Salvador.

Wanneer ik dit schrijf is het 14 uur, 19 uur in België, nog 5 uur te gaan of liever te vliegen, op weg naar huis. Eindelijk na drie bijzondere maanden. Maar terwijl ik hier, met rondom mij die stilte van slapende mensen, hoe kunnen ze, af en toe toch een kind die wat lastig doet of een concertje van enkele snurkende medepassagiers, tijd heb om over de voorbije tijd na te denken wil ik vooral dankbaar zijn voor allen die me gesteund, getroost, geholpen of bezocht hebben. Met wie ik samen gelachen, geweend, getafeld heb, waarmee ik dierbare en soms vergeten herinneringen heb opgehaald. Ik wil geen lijst van namen noemen, het zou eindeloos lang worden en zou het schaamrood krijgen wanneer ik iemand mocht vergeten. Maar toch, heel speciaal, dank aan Bert en Wen waar Maria en ik een maand en ikzelf dan nog twee maanden mochten verblijven met alle goede zorgen en warme momenten, ook letterlijk want de zolderkamer was weliswaar geisoleerd maar met de zomerhitte voelde we ons in de oven van Brazilië. Nele, Wim, Arthur en Miel, de weinige momenten waren intens genoeg om jullie weer een jaar lang in ons hart mee tee dragen.

Het afscheid van pa en de daaropvolgende weken, maanden met het opruimen van bijna een eeuw familiegeschiedenis, hebben ons, kinderen van André, weer samen gebracht. Ik ben zo dankbaar dat ik na zoveel jaren mijn broer Johan teruggevonden heb. Katrien was nooit ver af maar toch zijn we wat dichter gekomen. Alle mooie herinneringen die we opnieuw samen mochten delen. Tijdens zijn laatste nacht mocht papa het nog beleven hoe zijn drie kinderen in dat donker uur samen een waren. Eén van de vele mooie momenten was ongetwijfeld zijn verjaardag op 23 september. Papa zou er 93 geworden zijn. Samen met de kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen hebben we het in het ouderlijk huis gevierd. Op zijn manier, met zijn aperitief (heel toepasselijk ‘Paradiso’) en zijn hapjes, kaasjes, toastjes met krabsla, croqjes, soepje en zijn appeltaart. Het was tevens afscheid nemen van het ouderlijk huis. De deur die ik voor de laatste keer dicht deed was dezelfde waar papa, Maria en ik zoveel jaren naeen elkaar uitzwaaiden, ieder jaar duurde het wat langer. Die deur is nu voorgoed dicht. Mijn verblijf in België zit erop. ’t Is mooi en intens geweest.

28.09.2019 – 14.30, ergens boven de atlantische oceaan.

10 uur later, 5 uur later dan voorzien dan eindelijk geland in Salvador. We waren er al eens dicht bij, maar de lichten van de landingspiste werkten niet. We vlogen terug naar Natal, 1000 km. Terug waar we twee en half uur op de luchthaven in het vliegtuig zaten te wachten in het ongewisse. Niemand die ons op de hoogte bracht van de toestand, geen druppel water. En dan terug naar Salvador waar we om 00.30 uur landden. Nog een uurtje om de controle te passseren en de bagage op te halen, iemand die hier al geweest is weet hoe primitief het er hier aan toe gaat. De vermoeidheid verdween op slag toen ik zag dat de ganse familie me stond op te wachtten. Ook zij werden in het gewissen gelaten over wat gebeurde.

29.09.2019 – 02.30, eindelijk thuis.

Abraço.

LANG ZAL HIJ LEVEN...

Papa is heengegaan, Omringd door ons,zijn kinderen en Bert zijn kleinkind, op maandagnacht 9 juli. We waren op tijd terug uit Brazilië om bij hem te zijn en afscheid te nemen. We hadden al afscheid genomen op 14 juni toen we na drie weken België terug huiswaarts keerden. Niet gedacht dat we zo vlug terug zouden zijn. Ik kan niet mooier verwoorden dan wat we tijdens de afscheidsviering in de kerk uitspraken namens de kinderen. 

André, Dreetje, pa, opa, overgrootvader, manlief, broere, nonkel, peter, priester, padre, vriend, amigo; je hebt vele namen gekregen en elk van ons heeft je op één of andere manier zo gekend, zo met je geleefd, met je meegeleefd.

Je hebt een rijk leven gehad maar het was niet altijd zo. Opgegroeid in de Klaradreve, in een klein huisje waar het gezin het niet breed had en er was die armoede van de oorlogstijd. Als oudste van het gezin was je de grote broer en heb je veel gedragen op je schouders. Je werd al vroeg geroepen door die God die je zo bemind hebt, de paters woonden in je achtertuin. Moeder wou echter dat je eerst studeerde en je ging naar de vakschool waar je als uitmuntende leerling de drukkerstiel leerde. Je ging werken in Desclee, dicht bij huis, en leerde er je vrouw Godelieve kennen. Het was de tijd van de kajotsters en Cardijn was jullie inspiratiebron, sociale rechtvaardigheid was het hoofdthema. In die tijd heb je ook vrienden voor het leven ontmoet.

Je werd vader van drie kinderen maar al heel vroeg verloor je je vrouw, dezelfde week dat haar vader overleed. Velen zouden er hun geloof bij verliezen maar je vervloekte nooit die God. Samen met de kinderen werd er gebeden voor het slapengaan en nooit, hoe laat ook, kon iemand naar bed gaan zonder een kruisje te vragen. Het was geen gemakkelijke opdracht als werkende vader twee jong-adolescenten en een kind van elf op te voeden. Gelukkig stak tante Lies een handje bij. Enkele jaren na het overlijden van Lieve kwam je terug tot leven. Het koor van Christus-Koning combineerde je met notenleer, daarna volgde je engagement in de basisgroepen.

Je bent echter die roepende God nooit vergeten en toen alle kinderen de deur uit waren ging je naar het seminarie. Kenmerkend was je volharding en je uithoudingsvermogen; studeren, werken en het huishouden. De laatste twee jaar van je opleiding liep je ook stage in het AZ Sint Lucas. Na je priesterwijding stelde je je er ten dienste als aalmoezenier. Je was één van de weinige priesters die wist wat de vreugde van een geboorte maar ook het afscheid van een lieve vrouw betekende. Vaak gebeurde het dat je zat te wenen aan het bed van een zieke.  Je had geen geleerde woorden nodig. Je hield van een eenvoudig maar echt geloof. Na Cardijn werd Romero je held.

Je bracht graag mensen samen; familie, buren, de gezinsgroep, je werkmakkers, ook op de avondjes voor Brazilië, het land dat je hart had gestolen. Ook daar kwam je samen rond de tafel van Paulo en Vera met 10, 20, 30, het kwam er op geen één. Het deed je veel pijn dat je er de laatste jaren niet meer heen kon. Brazilië was het eindpunt van een wereldreis die je naar Rwanda, Sri Lanka, Haïti en Indonesië voerde. Voor alles echter was je en bleef je ook vader, grootvader van 13 en overgrootvader van 14.

Je hield contact met de wereld, met iedereen die je, hoe ver ook, ontmoet had. De laatste jaren was de computer je beste vriend geworden. Mooie foto’s, interessante teksten en al die prachtig vormgegeven kaartjes, je vergat niemand. Je werk was tot in de puntjes, verzorgd, zoals je steeds zelf was. Je reizen en je missiewerk zette je verder via internet. Men wist al dat er iets met je scheelde als er enkele dagen geen berichten kwamen. Zelfs op het einde, in het ziekenhuis, vroeg je of een Iphone nog nuttig zou zijn. Zo graag hadden we hem nog enkele jaren gegund in Home Vogelzang in alle sereniteit omringd door familie en vrienden… en met zijn computer. Nu zwijgt je mailbox voorgoed.

Maar je zal ons blijven inspireren. Wij, kinderen, bewaren nu twee schatten in ons hart, mama en papa.

Vaarwel André, pa, opa, overgrootvader, vriend, adieu. Je bent nu voorgoed A Dieu. Hij heeft je voor de laatste keer geroepen, Hij zal nu voor je zorgen aan de overkant.

Bij het einde van de asverstrooiing zongen we met zijn allen heel stilletjes "lang zal hij leven, lang zal hij leven, lang zal hij leven in de gloria..." Want hij zal verder leven in de harten van heel velen, uit België, Brazilië en de zovele landen waar hij zo graag gezien was. Bedankt pa voor zoveel en zoveel meer.

VERHAALTJES

Je gaat op weg, gooit de vuilnis in de container en merkt met de sleutels in de hand dat je auto er niet meer staat. Even staat alles stil en dan begin je te denken, waar plaatste ik hem laatst. En dan realizeer je na een tijdje dat je met de huissleutels in je hand op weg bent naar de garage om de auto op te halen. Ouderdomverschijnsels, geheugenverlies, Alzheimer, of hou ik het op teveel aan mijn hoofd? En terwijl we toch bezig zijn met verhaaltjes heb ik dit nog voor je. Een man, laten we hem ‘dinges’ noemen wil absoluut president worden. Hij heeft er zich jaren op voorbereid, alle watertjes doorzwommen en juist op de eindmeet constateert hij een darmkanker. Nu zegt de wet dat je met kanker geen kandidaat kan zijn. Ja, en nu? Laten we een aanslag ensceneren, een messteek. En zo gebeurde dat tijdens de campagne een half losgeslagen idioot een messteek aan dinges geeft ter hoogte van de maag. Vlug wordt dinges weggevoerd, zonder een spatje bloed. Later op de beelden is ook op het mes geen bloed te zien. Een geslaagde operatie in het plaatselijke ziekenhuis waar godweetwaarvandaan een vijftal chirurgen klaarstaan. De dag nadien wordt dinges reeds overgevlogen naar een meer luxueus ziekenhuis in de grootstad. Een geluk met een ongeluk hoeft hij aan geen enkel debat mee te doen, op orders van de dokters. Veel komt er toch niet uit zijn mond en wat er uitkomt zou gemakkelijk weggeveegd worden door de tegenkandidaten. Dinges wordt gemakkelijk gekozen als presidente, extreem-rechts is nu eenmaal zeer populair. Hij neemt deel aan een wereldforum waar hij voor aap staat, kon niets duidelijks zeggen, zoals steeds, en de klanken die hij uitstoot zijn bijna onverstaanbaar, erbarmelijk is zijn uitspraak. Eind januari moet hij terug naar het ziekenhuis om de stoma weg te halen. Een zeer goed geslaagde operatie zegt de woordvoerder maar, nu komt het, zo’n operatie, routine, duurt ongeveer 1 uur maar bij dinges duurt het 7 uur. Wat is daar goed geslaagd aan? Zou er echt niets meer aan de hand zijn? Wordt waarschijnlijk vervolgd.

De zomervakantie hier was voor ons een welgekomen rustperiode. Kerst met de kinderen gevierd en met nieuwjaar en de weken erop was een nichtje met haar twee zoontjes bij ons te gast. Ik had ze al enkele malen ontmoet tijdens onze reisjes naar Tacaratu, de geboortestreek van Maria, maar nu leerden we elkaar beter kennen. Ze hebben het niet breed, het droge binnenland van Pernambuco heeft niet veel te bieden en genoten met volle teugen van hun reis. Het spreekt vanzelf dat we ze in de watten gelegd hebben.

Waarschijnlijk hadden de mensen van Brumadinho ook anders gedroomd van het nieuwe jaar. De dambreuk van een van de reservoirs waar afval uit de ijzermijnen in bewaard wordt brak door en de modderstroom sleurde heelwat mensen mee, tot op heden 165 doden en nog evenveel vermisten. Drie jaar geleden gebeurde het in Mariana maar ondanks de waarschuwingen gaat de grote ijzermaatschappij Vale door met het negeren van veiligheidnormen. Er liggen wetten klaar om alles meer te beveiligen maar van de helft van de senaat en de kamer wordt de verkiezingscampagne gesteund door Vale (grootste ijzerproducent van de wereld). Hoeveel dammen nog? Zal men politieke moed hebben om eindelijk een streep te trekken onder die vorm van corruptie zoals de nieuwe president beloofde? Maar het gaat hem moeilijk, zijn zoon blijkt even corrupt te zijn als zoveel anderen, wat zal papa doen?

Hier stikkend in de oven van 35° ben ik toch wat jaloers op of noem het heimwee naar de witte landschappen van ons landje. Waarschijnlijk hebben jullie het omgekeerde gevoel. Maar van kindsaf aan ben ik steeds een Sneeuwman/Steeman geweest met een grote voorkeur voor de witte vlokken. 

In mei komen we naar België, de witte vlokken zullen er niet meer liggen maar zo warm hoeft het nu ook te zijn, wat afkoeling zal deugd doen. Miel doet zijn eerste communie en daar zijn we graag bij. We zijn er drie weken waarvan ééntje in Rome om er eens zalig uit te zijn. Até.

Abraço,

EINDELIJK, HET WACHTEN WAARD.

Wat is dat toch met Brazilië? Jaren geleden kom je hier toe vol idealisme en hoop dat het vooruit gaat, dat het beter wordt, maar telkens opnieuw word je met je neus op de feiten gedrukt. Mijn laatste blogverhaal dateert reeds van het wereldkampioenschap voetbal waar België met wat ‘onchange’ derde werd. Dat ook zij kunnen verliezen bewezen ze tegen Zwitserland. Veel is er sedertdien gebeurd, als voornaamste feit: de verkiezingen. Ik was ook even over en weer in de maand oktober, een kleine chirurgische ingreep en een oogonderzoek. Tijd om even uit te rusten en familie te zien. Maar wat me vooral verwonderde waren de nieuwe statistieken over de armoede die vorige week werden gepubliceerd. Ik heb steeds gezegd dat ik ondanks alle voorzieningen en mooipraterij geen vooruitgang zag en vaak werd ik scheef bekeken. Maar nu de feiten: in één jaar tijd zijn er 2 miljoen mensen bijgekomen die leven in armoede. Een stijging van 52,8 naar 54,8 miljoen brazilianen of iets meer dan een vierde van de bevolking. Mensen die in extreme armoede leven stijgen van 13,5 naar 15,3 miljoen of 7,4 % van de brazilianen. 26,9 miljoen mensen moeten rondkomen met minder dan 80 € per maand. Vertel mij dan eens hoe je kan eten, drinken, naar school, dokter, apotheek ... gaan. De eerste helft van de week ben ik veel aanwezig in Ceifar, de instelling waar ik na en naast Acopamec mee betrokken ben, en dan word ik er geconfronteerd met die realiteit. Een moeder van een van de leerlingen zit aan de overkant van het centrum bij de vuilnisbelt te wachten totdat iemand eten weggooit. Het is maar één van de vele voorbeelden. Kinderen komen vaak ongewassen naar school, thuis hebben ze geen badkamer, soms geen water. Met de steun van de provincie West-Vlaanderen hebben we de sanitaire ruimte kunnen herinrichten met toiletten en stortbaden. Via de sociale dienst kunnen we nu de grootste nood ledigen.  Een deel van het dakwater wordt opgevangen en er zijn plannen om nog drie watertanks bij te plaatsen om het regenwater van andere daken op te vangen.

Maria en ik jeunen ons in deze nieuwe opdracht, nieuw is het niet meer na toch nu al 4 jaar maar elke dag brengt iets nieuws en tijdens de weekends in Hannshof zitten we vaak met onze laptops projecten uit te werken of verslagen neer te pennen. Hannshof ligt er prachtig bij, met de zomer op komst en enkele goede lenteregens staat veel in bloei. Vooral de grote verscheidenheid aan orchidieën is een uniek zicht. De tuin is Maria’s werk, de dieren zijn voor mij. Onze twee honden, vissen, 6 schildpadden,  3 kippen en een haan, 3 eenden, elk vraagt zijn werk, voeding en onderhoud. Maar we krijgen ook terug, de kippen en eenden geven eieren, de andere wat kijkgenot en ons Quixote en Pança zorgen voor de bewaking en geven een soms te harde knuffel. 't Is ook de tijd van de groenten, de tomaten prijken in alle vormen en de groene kool, hier meer bladeren dan koolvorm is klaar voor het slaatje. Pepertjes en basilicum als kruiden en caju, limoen, papaya en jabuticaba hebben we als vruchten van het moment. Straks is het in het Hannshof weer volle bak, met kerst en nieuwjaar komen de kinderen. Voor de rest houden we het rustig, de tijd van het ontvangen van gasten is voorbij. De deur staat natuurlijk nog open voor vrienden en familie.

Wie me kent weet dat een van mijn grootste pijnen het achterlaten van mijn boeken was. Een deel waar ik van hou bracht ik mee, ben daar nog altijd mee bezig, volgend jaar de laatste. De pijn werd verzacht door Cristina, een belgische die hier een 100 km van ons woont, in Poças, wat wij het einde van de wereld noemen. Volgend jaar keert ze terug naar België en op het eind van augustus waren we er een weekend te gast en mocht ik haar bibliotheek ledigen. Dat zijn zo van die geschenken die echt uit de hemel komen vallen. Een van de boektitels is ‘een koffer vol dromen’, het ligt hier voor me in een stapeltje op mijn schrijftafel. Het waren dozen vol dromen.

Het jaar loopt op zijn laatste voeten, in januari start de nieuwe president en iedereen kijkt vol verwachting, argwanend, bang, blij, ongerust, uit naar wat het zal geven. De verkiezingen waren geen keuze voor maar een keuze tegen. Je was niet voor Bolsonaro maar tegen de PT of je was niet voor de PT maar tegen Bolsonaro. Van links naar extreem rechts, zien wat het wordt. De armen zullen er niet beter van worden.

Hier dus alles ok, ook in België met iedereen goed. Pa is zijn handen af wanneer zijn computer niet werkt, Bert op zoek naar een nieuwe uitdaging na O’rigino en bij Nele was Miel jarig, 6 jaar, eerste leerjaar en volgend jaar eerste communie. Volgend jaar is het ook 10 jaar dat ik naar Brazilië vertrok.

Kerstmis hier staat steeds verder af met het echte gebeuren, de shoppingcentra komen af met verblindende taferelen die niets meer met kerst te maken hebben. Papai Noel is de hoofdvedette in een steeds meer materialistische eindejaarssfeer. In bijna alle nieuwsprogrammas wordt met nadruk vermeld hoe en wat je kan kopen, waar je met weinig geld toch dat ene unieke cadeautje kan op de kop tikken. Je voelt je buiten de de maatschappij geplaatst als je er niet aan meedoet. En voor mij is het al zo raar dat een witte kerst hier niet bestaat. De zomer is begonnen en kerst zal gevierd worden met meer dan 30°.

Met deze onze wensen voor vredevolle kerstdagen en een vreugdevol 2019

DE SPORTPAGINA...

Kunnen we voorbij gaan aan wat sport? Niet dat ik zo’n fanaat ben maar heb toch genoten van de laatste weken. In Ceifar, de instelling waar ik na Acopamec nauw mee betrokken ben, was er tussen de verschillende klasjes een CEICOPA, een eigen wereldbeker waar elk klasje een land vertegenwoordigde. De finale ging tussen Brazilië en België ... België won. Een voorteken van de match die helaas maar een kwartfinale was maar toch een teken aan de wand dat het ooit zo sterke Brazilië veel van zijn pluimen verloren heeft ondanks, Neymar buiten beschouwing gelaten, toch heel wat klassespelers. In een wereldbeker voetbal heeft het huis Steeman-Seydel zo’n zijn favorieten, België, Brazilië, Duitsland en Nederland. Uitgezonderd Brazilië, dat maar één echte fan heeft, is dat wegens de familiale bindingen. Nederland kon zich niet eens plaatsen en Duitsland vloog er (verrassend!) uit na de eerste ronde. De uitslag van de historische match BR-BE kennen we. Dat België verloor van Frankrijk in de halve finales ligt aan het simpele feit dat je meer goals moet maken dan de tegenstander. Dat Frankrijk een wereldbeker wint zonder mooi te spelen, zeg maar met 11 voor het doel doet niets ter zake, Frankrijk is kampioen. Frankrijk juicht om zichzelf, de wereld juicht voor België en zeg maar Kroatië.

Toen de wereldbeker voetbal voorbij was bemerkte ik dat ook Wimbledon geschiedenis was, weet al geen kanten hoe de belgen het er vanaf gebracht hebben (kan natuurlijk altijd nog zoeken op internet). Ook de start van de Ronde van Frankrijk, toch een evenement van sportbelang ging ongemerkt voorbij. Maar tussen alle feestvreugde en aandacht voor onze Duivels was er nog een ander wereldkampioenschap aan de gang, dat van atletiek voor junioren. En wat gebeurt daar... een jonge Belg wint de 400 meter met een nieuw record. Zijn naam, Jonathan Sacoor (https://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20180713_03612561) en schrijf het maar op, je zal nog van hem horen. Zou hij nu ook door de koning ontvangen worden?

Ben ik nu zo’n grote sportliefhebber geworden? Baneen, maar in Brazilië kan je niet naast het voetbal kijken en/of leven. Wist je dat vele Brazilianen kwaad waren op hun ploeg omdat ze door de uitschakeling in de ¼ finales een halve dag verlof misten.

Abraço,

BELGIUM, THERE I WAS...

In tegenstelling tot ‘Belgium here I come’ en de nu tot in heel Europa veelgehoorde kreten Belgium Belgium… zijn we terug van een heerlijke vakantie in, zeg maar Europa. Te gast bij Bert en Wen, altijd het heerlijk gevoel van thuiskomen, was de eerste week naar gewoonte getrouw besteed aan de medische onderzoeken. Goedgekeurd voor weer een jaar! Ook bezoek aan en van enkele vrienden en mensen die nauw betrokken zijn met ons werk in Brazilië. Na een week kwamen ook Elizabeth en Jhonathas aan, voor hem een eerste kennismaking met de familie, Brugge en Europa. Maar voor Brugge schoot er weinig tijd over, de vrijdagavond geland, zaterdag bezoek aan de opa en onze kinderen en kleinkinderen en op zondag al richting Duitsland. Monschau en Cochem met een boottocht op de Moezel stonden op het programma. Het weer was uitstekend en tijdens de terugreis bezochten we het wijnhuis Bernard-Massard in Luxemburg. Voor Jhonatas een unieke ervaring te rijden op europese wegen zonder putten, met veilig en respectvol verkeer. Dat missen we hier toch in Brazilië. De volgende dag ging het richting Nederland, is altijd leuk om te zeggen dat je vanuit Brugge-Belgie in een wip in Sluis-Nederland staat. ’t Is een jaarlijkse traditie geworden en ook ons etentje in De Zevende Hemel. Toen al bijna eind van de eerste week en nu richting Hasselt waar we verwacht waren door Stephanie die in Ceifar 6 maanden stage had gelopen. Ook voor mij de eerste keer dat ik in die mooie stad kwam. Leuk wandelen in de autoloze winkelstraten (Brugge!), jenevermuseum,  zelfs een japanse tuin waar je kan mediteren. Het weekend, de zondag was vaderdag. Eindelijk kon ik het 9 jaar opnieuw eens meevieren. Te gast bij Katrien om papa te vieren en daarna bij Bert waar mijn kinderen en kleinkinderen bijeen kwamen. In Brazilië wordt dat in augustus gevierd en het deed wel wat raar die plotse andere datum maar het bijeenzijn gaf een heerlijk gevoel.

Tweede week, met Elizabeth en Jhonatas, begon richting Brussel. Ik weet niet wat Elizabeth met Brussel heeft maar ze is zot van die stad. Ik niet, buiten de grote markte en kleine omstreken vind ik er maar niets aan. Ik hou niet van die grote steden. Het kloppend hart van Kinderen Derde Wereld is daar en had er zowiezo een afspraak.  Als ik dan toch in Brussel ben laat ik me verleiden door twee plaatsen, een eerste is aan de beurs en is een authentieke brasserie, Le Cirio, waar je een Faro moet drinken en een croque monsieur moet eten. Een tweede is een chinees restaurantje, Beijingya, waar we met Bert en Wen heentrokken. Die waren ondertussen ook in Brussel aangekomen. Het restaurantje valt in niets op en licht in de Chinese wijk, als toerist loop je er zo voorbij maar met een kenner zoals Wen zal je nergens beter Chinees eten. De week werd gevuld met een driedaagse Parijs en Boulogne tijdens de terugreis. Veel tijdverlies met de auto en volgende keren zal het met de TGV zijn. En om de week af te sluiten met een stuk geschiedenis bezochten we Diksmuide met zijn Dodengang en Ieper met zijn Menenpoort.  We beeindigden het 1^ste WO parkoer in Tyne Cot, het indrukwekkend kerkhof met zijn meer dan 11.000 graven.

De zondag vierden we het huwelijk van Elizabeth en Jhonatas, papa, opa van Elizabeth sprak een zegen uit over hun samenzijn en met een etentje vierden we dat in restaurant De Gastro. Samen met ons en Bert, Wen en Nele (Wim was ziek), waren ook nog tante Lisette, Sandra en Mariana erbij om te getuigen van het mooie gebeuren. De eigenaars van het restaurant droegen hun steentje bij om een mooie taart als dessert te geven in plaats van het afgesproken verwenkoffietje, dat we er dan toch ook nog bijkregen.

De dag erop, de laatste week, vertrokken we met de trein naar London. Een driedaagse om Europa af te sluiten. Heerlijk wandelen langs de Thames en in een typische pub het einde van de wedstrijd Belgie-Panama bijwonen. Mme Tussaud en het reuzerad (had er meer van verwacht) en wandelen tussen getuigen van eeuwen Britse geschiedenis tot aan Chinatown waar we een heerlijk menu voorgeschoteld kregen in Haozhan, een ontdekking van tijdens onze reis naar London in 2014.

De laatste dagen, afscheid nemen. Afscheid van Brugge, van Nele en Wim. Van Arthur en Miel, wat een verandering elk jaar dat ik hen zie. Afscheid van Bert en Wen (van Wen iets vroeger omdat hij ondertussen naar Taiwan was). Afscheid van pa, tot in zijn deurgat, een laatste zwaai, tot ziens...

Abraço,

Guido e Maria

HERFST IN 'T LAND

Bij het begin van de herfst valt een regenbui over Salvador, een klein uurtje is goed om alles letterlijk en figuurlijk in het water te laten vallen. De stad valt stil en alsof het nog niet genoeg was, gans het noordoosten van Brazilië zonder electriciteit, zelfs geen telefoon- of internetverbinding. In Hannshof geen druppel en het is dringend nodig want het ligt er verdord bij. Even verdord als de politieke wereld in Brazilie waar eind dit jaar verkiezingen gehouden worden. Geen enkele kandidaat steekt er bovenuit, bijna allen betrokken bij een of ander schandaal. Dat die corrupte oude garde aan de macht en aan het geld wil blijven is onrustwekkend. En wie tegenspreekt of een dreiging vormt krijgt een kogel zoals Mariella Franco mocht ondervinden. Deze voorvechtster van de mensenrechten, gemeenteraadslid in Rio, de spreekbuis van de favela’s en van de zwarte bevolking en speciaal de situatie van de vrouw, werd samen met haar chauffeur koudweg afgemaakt toen ze terugkwam van een bijeenkomst. De moordende kogels kwam heel toevallig uit een gestolen lading munitie van de federale politie. Protesten tegen deze barbaarse daad, de zoveelste in een lange rij, komen uit binnen- en buitenland, zelfs uit het Europese parlement. Wanneer zal dat ophouden? Wanneer zal men het roer omdraaien?  Vamos Brasil, levante-se! Mariella was ook een dreiging voor de huidige politieke wereld, ze werd immens populair en, nog niet direct, was op weg naar het burgemeesterschap, gouverneur of in een verre toekomst presidente, ze had er de opleiding, het lef en de capaciteiten voor.

Twee artikelen in de krant van zaterdag 17 maart vroegen hier mijn aandacht. Ondanks alle verwoede pogingen zijn er in Bahia nog steeds 1,5 miljoen analfabeten. Het is bijna ongelooflijk dat na 14 jaar socialistisch bewind en de huidige “eigen ik eerst’ regering van Temer het onderwijs blijft achterop hinken. Ongelooflijk dat men in al die jaren geen degelijk volwassenprogramma kan aanbieden om die mensen te leren lezen en schrijven. Wat een armoede! Het verklaart eveneens de moeilijkheden dat Maria heeft wanneer ze de woensdag de alfabetizatiecursus aan de kinderen geeft. De kinderen uit de sociaal arme wijk van Tancredo Neves hebben thuis geen voorbeeld en mogelijkheid om geholpen te worden, ze hebben geen boeken, tijdschriften enzomeer in huis. En meestal tonen de ouders weinig of geen interesse. Een tweede artikel ging over de bolsa familia waar minister Osmar Terra verklaarde dat die tot op heden weinig of niets oploste. De extreme armoede is weliswaar verdwenen maar al die mensen verzeilden in de armoede. Vele mensen blijven afhankelijk van deze bolsa zonder zelf naar oplossingen te zoeken. Persoonlijk vind ik het nog steeds een vorm van stemmen kopen, voor de socialistische partij dan die het invoerde. In plaats van een hulp met beperkte tijd, lijkt het voor eeuwig en altijd. Berusting en geestelijke armoede maken deel uit van hun dagelijkse leven.

Van berusting gesproken ervaar ik dat wij dat ook moeten doen. Berusten in de groeiende onverschilligheid vanuit het Westen. Brazilië blijkt afgeschreven voor vele instellingen en hulporganisaties en mensen. Op je vraag naar hulp krijg je meestal als antwoord dat Brazilië niet meer op hun lijst staat en zeker niet prioritair is. Congo daarentegen die dezelfde rijkdom en corruptie kent staat echter nog altijd op nummer 1 bij de hulpverlening. Brazilië is nu eenmaal een rijk land maar deze gaat naar slechts 5 % van de bevolking. Voor velen is het een ver van mijn bed show geworden en zien niet wat wij dagelijks meemaken. Kinderen die met een lege maag, ongewassen en na een slapeloze nacht toekomen in de instelling, vaak hun enige reddingsboei. Maar zoals ik zei, je moet er in berusten en toch dankbaar zijn dat er vaak uit onverwachte hoek een helpende hand tevoorschijn komt.

Niet berusten maar rusten zal in België zijn, we vertrekken hier op 24 mei en keren terug op 23 juni. Misschien tot dan als we tijd hebben! En Arthur en Miel, jullie voetbaltruitjes voor de wereldbeker komen eraan...

Abraço,

KERST IN HANNSHOF

Kerstmis 2017, de ontbijttafel klaargezet voor ons tienen, de afwas van het avondfeest is gedaan. Het huis is aan het ontwaken, misschien de geur van de koffie of de franse broodjes in de oven. De kerstmuziek aangezet met als eerste liedje ‘I’m dreaming of a White Christmas’. Het zal bij dromen blijven met een hitte van 30 graden en meer. Na het ontbijt gaan de kinderen een frisse duik gaan nemen in het meer, neen, niet de beroemde nieuwjaarsduik in de ijskoude noordzee. Tijd om even te rusten en wat te schrijven. Hier zitten we zonder internet of telefoon maar heb een nieuw gsm-toestel met internet en whatsapp en daardoor kon ik met kerstavond tijdens de laatste boodschappen, er is altijd iets tekort, met Bert en Nele een leuk videogesprek hebben en hen voor het eerst in zoveel jaren van heel dichtbij een zalige kerst wensen.

Als ik zo de laatste weken in Salvador voor me zie dan merk je minder en minder van het echte kerstgebeuren, de geboorte van het ‘kinneke’ Jezus of zoals Leonardo Boff het zo mooi zegt ‘God werd mens’. De shoppingcentra blinken weer uit in een commerciele versieringsdrang. Salvador Shopping is erin geslaagd het kerstgebeuren te verdringen door een stukje Parijs na te bouwen met een Eiffeltoren, enkele typische bistro’s en een mini Place de Tertre. Shopping da Bahia, in de volksmond Iguatemi, werkt rond het thema van de kerstman, men blijft er in de sfeer met de ho ho ho hooo, maar van het ‘kinneke’ is van heinde en verre niets te zien. Alles is commercie geworden met het aanprijzen van het ideale geschenk en de vele promoties. Maar wellicht is dat niet alleen in Brazilië zo maar wereldwijd een vergeten, bewust of onbewust, van wat Kerstdag is. Ik zag deze dagen in het Nieuwsblad, vaak verneem je zo’n dingen in het nieuws buitenhuis, dat de Bope, een deel van de militaire politie in Rio, een kerstwens publiceerde met de wensen voor een zalig kerstfeest waarop een kerstman met geweer stond en met alles erop en eraan om de misdaad te bestrijden. Een zalige en vooral vredevolle kerst noemen ze dat dan. Hoe breng je deze boodschap over?

Paus Franciscus schreef dat elke dag kerstdag zou moeten zijn en inderdaad in de stallen van Salvador wordt elke dag een Jezus geboren maar ook elke dag wordt hier. een Jezus gekruisigd. We zijn nog zo ver weg van de vrede, van de verantwoordelijkheid die we als mens moeten opnemen in de zorg voor de andere. Laat ons in het nieuwe jaar dat voor de deur staat opnieuw proberen om vrede, hoop en toekomst te brengen bij onszelf, onze naaste en onze verre buur.

Salvador, 25 december 2017

Abraço,

Maria e Guido

BEZOEK EN OP BEZOEK

Half augustus hadden we bezoek. Elfriede, Lana en Toby waren drie dagen bij ons te gast. Weinig tijd om veel te doen omdat ook een bezoek aan Salvador en Ceifar op het programma stonden. Maar iedereen, wij en zij, heel tevreden over de driedaagse. Daarna was het voorbereiden op het bezoek van Marc en Do in september. We zouden hen gedurende 14 dagen verschillende aspecten van Bahia laten zien. Stad, dorp, natuur, kortom het leven zoals het is. Ook voor ons was het een gelegenheid om zelf wat meer te zien van Brazilië. Zo verbleven we 4 dagen in Chapada Diamantina, prachtig natuurgebied met watervallen, grotten, bergen. Ook walvisspotten stond op het programma. Met een bootje de zee op tot we er enkele tegenkwamen. Tussen juni en oktober komen ze hier voor de kust en is het een buitenkans om dat te zien. We ontmoetten een moeder met haar kalf. Een halfuurtje bleven we zo’n dertig meter langs hen varen, langer en dichter mag niet. Onze Belgische vriendin Christine bezochten we in Poças en samen met haar het boottochtje naar het ‘einde van de wereld’. We waren er de enige bezoekers. Acopamec en Ceifar stonden op het programma en het bezoek aan Paulo en Vera, waar we ons te goed deden aan de heerlijke cozido, mocht niet ontbreken. Het is familie waar we ons mogen thuisvoelen. De reis van Marc en Do eindigde met de zonsondergang aan Farol Barra waar we met een duizendtal de zon uitzwaaiden.

Ondertussen was het wat beter met mijn knie maar niet van dat. Omdat de onderzoeken hier ofwel niet degelijk, ofwel op de lange duur wordt geschoven, ofwel te duur omdat je in de privézorg gaat besloot ik om mijn vroegere knie- en rug specialist in België te raadplegen. Echografie en een MRscan wezen uit dat het kraakbeen tussen de kniegewrichten goed versleten is. Met de tijd zal er moeten gel ingespoten worden maar zolang het draaglijk is helpt een inspuiting, een geneesmiddel en een kurkumakuur. Gedurende de twee weken in België genoot ik van wat rust, wat lezen en enkele beperkte ontmoetingen. Altijd deugdoend de kinderen en kleinkinderen te kunnen vastpakken, en ook papa. Even weg van alles, wat herbronnen en voelen dat ik Maria mistte. Het was de eerste maal, buiten een week in 2009 toen ik terugkwam om mijn paspoort in orde te brengen,  dat we niet bij elkaar waren. Was met de ganse familie op het missiefeest van Sint-Kristoffel waar Jetta en haar ploeg zich nog altijd met enthousiasme inzetten voor Acopamec en Masomo. En Brussel stond op de agenda, half voor ontspanning, half voor werk. Als 65-plusser in eerste klas met de trein, een luxe die ik me permeteerde. Had eigenlijk de prijs heen-en terug opgezocht om te kijken of het niet goedkoper is met een 10-rittenkaart toen Bert me erop wees dat ik al 65 was en daardoor goedkoper kon reizen. In Brussel ontmoette ik Johanna Van Damme, Kinderen Derde Wereld, die het project Ceifar begeleid. Een aanrader om te middagmalen in Brussel is restaurant Le Marmiton in de St. Hubertusgalerijen of beter gekend als de galerijen van de koninginnen. In de late namiddag had ik een ontmoeting met de stagiaires Hanne en Stephanie, die nu sedert 1 november bij ons zijn, en hun begeleidster Kim. De opening van de nieuwe Origin’O in Assebroek was pas in november maar kreeg toch een inkijk in de nieuwe winkel waar Bert met zijn ploeg vanaf 19 november paraat staat.

En dan terug, het warme weer van Brazilië bracht ik mee naar België, althans in het begin. Het koudere op het einde moest ik helaas achterlaten want hier bereiden we ons voor op een warme zomer. Nu is het reeds boven de dertig en we zitten in de lente. Waar de grond ook warm wordt onder de voeten is Brasilia. Meer en meer lijkt het erop dat presidente Temer en zijn regering enkel aan zichzelf denken. De senaat en het parlement delen mee in de winst. Men kronkelt zich in alle bochten om toch maar niet veroordeelt te worden ondanks de harde en vele bewijzen. Naar de buitenwereld toe lijkt Brazilië een modelstaat maar de bevolking blijft lijden en er lijkt voor de volgende verkiezingen, 2018, voorlopig geen ernstige kandidaat te zijn om gote kuis te houden en de Brazilianen weer wat vertrouwen te geven. De instellingen, ook Acopamec en Ceifar hebben het moeilijk om de balans in evenwicht te houden. Er werd te lang geteerd op buitenlands geld en de eigen staat, of stad, ziet te weinig de noodzaak van een degelijke opvoeding voor de kinderen en jongeren uit de periferie.

Op 1 november kwamen Hanne en Stephanie toe, twee jongeren van de UC Leuven Limburg, die hier hun banaba “Internationale Samenwerking Noord-Zuid” proberen te halen.  Gedurende 6 maanden zullen ze, Hanne in Acopamec en Stephanie in Ceifar een stage doen. November is een observatiemaand, in december beslissen ze dan waarover hun project zal gaan. Januari een beetje vakantiemaand om dan vanaf februari tot eind april hun project uit te werken. Tot 6 november verbleven ze bij ons, de instellingen waren gesloten wegens verlof. Ik probeer ze elke week op woensdag te begeleiden en indien nodig bij te sturen. Wie zei weer dat ik mijn werk hier wat ging verminderen?

Daarom doen de weekends in ons Hannshof veel deugd. Even weg van de bewoonde wereld, en toch niet te ver. Wat tuin- en dierenplezier, en ‘s avonds wat gezellig keuvelen of een boek lezen. T.V. zit er voorlopig niet, die heeft tijdens onze afwezigheid pootjes gekregen samen met onze drank- en eetvoorraad en enkele dingetjes. De realiteit is ook in Hannshof nooit veraf.

Met deze een zeer warme groet en tot...

Abraço,

Guido e Maria.

PLATTE RUST

Ik lig op de tafel van de kinesiste, de 9de sessie, nog elf te gaan. De goede raad die ze me geeft is: geen gewicht dragen, trappen vermijden, niet met de auto rijden. Het eerste is nog te doen maar hier is geen enkel huis waar je niet eerst moet stijgen of dalen. En de auto... hoe kan ik me wekelijks verplaatsen naar ons Hannshof? Maar 't is aan 't verbeteren. Het begon eigenlijk in België of zelfs ervoor. Ik kon mijn rechterknie moeilijk plooien en had wat 'startpijnen' zoals oma Vanooteghem het zo mooi uitdrukte. Ja, de ouderdom is er hé. Na een weekje terug in Brazilië stond mijn knie heel gezwollen en bij de spoeddienst haalden ze er 5 spuiten vocht uit, werd de knie ingewikkeld na een genomen foto en allé, als het verslechterd kom je maar terug! Op de foto was niet veel te zien zei de arts maar na twee weken begon het steeds meer pijn te doen. Dan maar een andere specialist opgezocht, dokter Wen. Dezelfde naam en van hetzelfde Taiwan zoals onze zoon Wen maar verder geen gelijkenissen. Nieuwe fotos en een ernstige vorm van artritis vastgesteld. En zo lig ik hier voor de 9de keer op de tafel van de kinesiste, om mijn beenspieren te versterken en te hopen dat ik weldra mijn been weer kan strekken zonder pijn.

Ondertussen zitten we in de werkzaamheden, zowel in Hannshof als in Morada do Sol. Hier aan het schilderen en ook in het Hannshof, het bovenste verdiep dat nu op 't schoon verdiep begint te gelijken. Ook een badkamer installeren en de tuin nog een stukje bijwerken. Een trap naar de zolder plaatsen en vensters. Zaterdag zaten we met 7 werklui aan tafel, huisje vol. Deze week (van donderdag tot zaterdag) van hetzelfde. Alles moet klaar zijn tegen de 15de, dan komt er volk uit België.

Ondertussen is het hier putje winter, en echt voelbaar dit jaar. Veel kouder dan andere jaren en nogal wat regen in de maand juli. Augustus lijkt niet beter te worden. Toch moest ik lachen met het nieuwsbericht dat een straatbewoner op de Praça de Piedade overleden was aan de koude, 't was maar 20°. Waarschijnlijk zullen nog andere factoren hebben meegespeeld, honger, uitputting, ziekte... In het zuiden was het wel koud, onder nul met sneeuw en ijs. De koude belet niet dat het geweld in Rio uit de hand loopt. Het leger wordt weer ingezet om de burgers te beschermen. Arthur was nog niet geboren toen hij samen met zijn moeder getroffen werd door een verdwaalde kogel, één van de zovele die reeds tientallen dodelijke slachtoffers eiste. Arthur heeft nog drie maanden geleefd maar overleed deze week. Een van de acteurs uit de film 'Cidade de Deus' is chef van een drugsbende en is opgepakt voor de moord op een politieagent. Bijna 100 agenten werden dit jaar reeds neergeschoten.

Vandaag wordt beslist of Temer al dan niet president blijft of kan veroordeeld worden voor corruptie. De vertegenwoordigers van het volk die daar over moeten beslissen hebben een mooie loonsverhoging gekregen in ruil voor een ja stem. Of zijn eveneens in het corruptieschandaal betrokken. Volgens de president van Odebrecht, een van de grote ondernemers die biljoenen steekpenningen uitbetaalde is er geen een vrij van zonden. Volgend jaar zijn er verkiezingen, zullen de Brazilianen dan wakker worden? Wordt vervolgd.

Abraço,

Guido e Maria

IN MEI...

De feestelijke meimaand zit erop. Feestelijk omdat we mochten afsluiten met de eerste communie van Arthur, onze kleinzoon. Dus já, we waren in België, wat vroeger dan andere jaren maar zeer intens. Tijd om familie en vrienden te ontmoeten, gebrek aan tijd om vele anderen die we in ons hart meedragen te kunnen zien. ‘t Is nu eenmaal altijd te kort dat we er zijn.

Te laat om de koninklijke serres in Laken te zien, ze sloten de dag na onze aankomst en waren ook niet uitgenodigd om met de echtgenoot, echtgenotes van het hoog bezoek aan Brussel en het paleis mee te wandelen. Maar ‘t Keukenhof in Lisse/Nederland was voor Maria het waar maken van een droom. Daarna vertoefden we in Giethoorn, noem het Hollands’ Venetië, waar we verbleven bij de Dames van de Jonghe, het hotel. Zwolle, niet veraf namen we mee en keerden terug via het tropisch paradijs, de orchideeënhoeve in Luttelgeest en Delft. Drie dagen vol bloemen, tulpen uit Amsterdam, en tijd voor ons om na een druk jaar op adem te komen.

In mei naar België komen wil ook zeggen de meifoor in Brugge meepikken. En met de kleinkinderen is het dan nog zo fijn. Met hen ook naar de Heilige Bloedprocessie geweest. Het was van mij jaaaaaren geleden, voor Maria iets speciaals. We hebben er onder een braziliaanse zon van genoten.

Met Bert en Wen naar Parijs geweest en met hen als gids weer heerlijke plaatsjes ontdekt maar ook restaurantjes. In de chinees ‘Carnet de Voyage’, zijstraatje van Galerie Printemps was het teveel van het goede met een kom kippesoep bovenop. ‘s Avonds aanschuiven bij de Japanees, ‘Sanukiya’  een aanrader. Het eten wordt, als je het geluk hebt aan de toog te zitten, voor je neus bereid. Maar ook in Brugge wat nieuwe eethuisjes ontdekt. ‘De Gastro’ in de Braambergstraat is heel fijn en je wordt er met een vleugje humor opgediend. Dat integratie succesvol kan zijn is hier bewezen door de Kosovaarse familie die het uitbaat. Op het Zand heb je ‘James’ voor een lekkere halve kip maar ook in de Sint-Amandstraat is er Barista’s Secret die het recept van het vroegere Chicken Inn gebruikt en daarnaast nog een 80 tal verschillende whiskeys aanbied (niet allen ineens proeven). De beste whiskey komt volgens de uitbater uit Australië. De beste ribbetjes aten we dit jaar in de Ribs Factory op de Beestenmarkt in Delft.

Als afsluiter hadden we het communiefeest van Arthur. Familiefeest voor groot en klein. Heerlijke hapjes bij het aperitief en macaronifestijn als schotel. De zon was van de partij alhoewel er waarschuwingen voor onweer waren maar die is aan ons voorbij gegaan. In de tuin, in de tent of onder het parasol was het aangenaam vertoeven met de beide families. Alleen Lieve ontbrak, de mama van Wim waarvan het heengaan nog vers in het geheugen ligt en haar afwezigheid voelbaar blijft. Hans zal nu de taak op zich nemen om voor ons Nele te zorgen, voor zover hij het nog niet samen met Lieve deed.

Het was fijn even in België te zijn, het was fijn papa André te zien, vast te pakken en een kruisje te krijgen bij het afscheid. De kinderen en kleinkinderen zien er gelukkig uit, hier inbegrepen Sarah en co.. Fijne herinneringen aan Sandra, Rita, Jos, Hans, Mariana, Johanna en François, die dewelke ik tante mag noemen, Lisette, Laurence en Yolande, Frederique, Geert, Patrick en Nicole en de bende uit Vichte, Marc en Do, Antoon, Hubert, Jan uit het bisdom en onze nieuwe bisschop Lode, Anne, Danny en Rebecca, Toon, Greta en Jaak, Anne en Pol, Gaby en Jules, Kris, Marina, Chris. Antoon, Koen en de oudcollega’s uit het seminarie met ook Marleen en Yvette. En nog juist op tijd om zus Katrien te ontmoeten. Ik zal er misschien enkele vergeten hebben maar elke ontmoeting heeft ons deugd gedaan en hopelijk tot volgend jaar... in juni.

Abraço,

Guido e Maria.